Şair: Hüsniye Okray Şiir: BAHAR’dan GÜZ’e

BAHAR’dan GÜZ’e
—//—
gözümde yaş içimde keder var yine bu gün
yüreğimi ağırlaştıran bir garip hüzün
sanki kum gibi serpilmiş bedenimin her yerine
yürek ermişken bahara,soğuk bir yel esti ta öteden
bahar döndü güze,yaprak döküyor sevda çiçekleri
papatyalar boyunlarını bükmüşler
boncuk boncuk ağlıyor,karanfiller güller
sararan yapraklar tomurcuklar eziliyorlar
yanıyor canları,duyuyorum feryatlarını
çiğnendikçe ayaklar altında
baharı yaşarken oysa yüreğimdeki mevsim
boy verirdi sevda çiçekleri ,tomurcuğa dururlardı her gün
yeşildi yaprakları umutlarıysa dipdiri
açtıkça sevdayla sulanan sevda çiçekleri
güz uğramazdı yanlarına ezikti zira
bahar rengarenk o sararmışlığından utanırdı
şimdiyse mateme bürünmüş bahçenin her yanı
bahçe solmuş renksiz cansız güneşe dönmüyor artık papatyalar
tek tek düşüyor yaprakları,boyunları bükük yanıyor canları
ne varsa o bahçede renkli günlere dair
toplamışlar anılarını acıyla hüznün uğrayamıyacağı 
sessizliğe doğru yoldalar
bir eski şarkı takıldı aklıma karalarken bu üç beş satırı
düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştim
biliyorsun seni ben sonbaharda sevmiştim
yaprak dökümü başlamışsa yüreğin bahçesinde
ne yapsan beyhude
yol yok ki nasip den öteye
Hüsniye Okray