ANNE
Sen gittin evimiz ışıksız kaldı
Her kardeş bir yere savrulduk Anne
Sarıp kokladığın güllerin soldu
Ezildik incindik kırıldık Anne
Pencerende toz var çiçekler susuz
Balkonunda çıt yok her taraf sessiz
Bizleri bıraktın öksüz kimsesiz
Seni özlemekten yorulduk Anne
Kurudu yapraklar soldu bahçemiz
Bir gazel yığını oldu bahçemiz
Göz yaşlarımızla doldu bahçemiz
Bütün baharlara darıldık Anne
Yokluğun hançermis acılı okmuş
Acın yavruların boynunu bükmüş
Bizim meğer başka kimsemiz yokmuş
Ne hatırlandık ne sorulduk Anne
Her şey yarım kaldı derken büyüdük
Felekten bir sille yerken büyüdük
Kime naz edelim ? Erken büyüdük
Coşup çağlamadan durulduk Anne
Çıkarsın gelirsin diye bir yerden
Medet bekliyoruz yattığın yerden
Çok yaralar aldık belki kaç yerden
Can evimizden biz vurulduk Anne
Gökmen der derdimiz denmez ellere
İçimizde yaşlar döndü sellere
Mezarın üstünde solan güllere
Sen yokken sen diye sarıldık Anne
Gökmen Sakin