ÇAY BARDAĞI!
Bir çay, bin hatıra… Peki, çay bardağımız neden bu kadar küçük?
Nerede olursak olalım, ister Çınar Ağacı'nın altında, ister Bedesten'in tarihî taş duvarları arasında, ister Taşhan'da, ister Çamlık'ta… Bir de ince belli bardakta çayımız varsa değmeyin sohbetimizin keyfine!
Peki, hiç düşündünüz mü?
Bir çay bardağı, insanları bir araya getirmeye yeter mi?
Elbette yeter! Çünkü bizim kültürümüzde çay sadece içecek değildir. Dostluğun, misafirperverliğin, hatıraların ve gönül sohbetlerinin bahanesidir.
Bir gün Çınar Ağacı'nın altında birkaç emekli arkadaş bir araya gelmiş. Kimi geçmişten, kimi memleket meselelerinden, kimi de hayatın içinden konuşuyormuş.
Derken biri sormuş:
— Arkadaşlar, sizce çayın en güzel içildiği yer neresidir?
Birisi hemen cevap vermiş:
— Çınar Ağacı'nın altıdır. Hem gölgesi var hem dost sohbeti!
Diğeri itiraz etmiş:
— Olur mu öyle şey! Bedesten'de, Taşhan'ın tarihî havasında içilen çayın tadı başka olur.
Bir başkası söze girmiş:
— Benim tercihim Demirciler Arastası. Esnafın selamı, ustaların hatıraları, bir de bardakta tavşankanı çay… Daha ne olsun?
Bir başkası da gülümseyerek:
— Siz hiç Vezirsuyu'nda, Şahinkaya Kanyonu'na karşı semaver çayı içmediniz mi? Ormanın kokusu, suyun sesi, dostların muhabbeti… İşte gerçek keyif budur!
Kunduz Yaylası'nda, Tavşandağı'nın serinliğinde, bir orak tarlasının kenarında ya da evimizin çardağında içilen çayın da ayrı bir güzelliği olduğunu söyleyenler çıkmış.
Peki, ya çay bardağı?
İşte asıl mesele burada başlamış.
Bir emekli arkadaş söze girmiş:
— Benim bir şikâyetim var. Kahvehanelerde ve çay ocaklarında bardaklar çok küçük. Çay daha dile değmeden bitiyor!
Diğeri sormuş:
— Peki, nasıl bir bardak istiyorsun?
— Ne çok küçük ne de kocaman! Orta boy olsun. Çayımızı içelim, iki laf edelim, sohbetimizin tadına varalım.
Bir başkası araya girmiş:
— Ama ince belli cam bardak olacak! Çayın rengini görmeden, sıcaklığını hissetmeden çay içmiş sayılmayız.
Herkes gülüşmüş.
Sonra içlerinden biri şöyle demiş:
— Arkadaşlar, aslında mesele bardak değil. Mesele, o bardağı kiminle içtiğinizdir. Dostunla içtiğin bir bardak çay, yalnız başına içtiğin bir demlikten daha kıymetlidir.
Ne güzel söylemiş!
Çünkü emekliler bir araya geldiğinde sadece çay içmez. Geçmişin hatıralarını paylaşır, hayat tecrübelerini anlatır, memleket meselelerini konuşur. Bazen bir öğüt verir, bazen gençlere yol gösterir.
Sakın ha, bu sohbetleri dedikodu sanmayın!
Yılların birikimi, hayatın imtihanı ve yaşanmışlıklar kolay yetişmiyor.
Peki, bütün bunların sonunda ne mi anladık?
Çay nerede içilirse içilsin, dost varsa güzeldir. Bardak küçük olsa da gönül büyük olsun!
Yeter ki semaverimiz yansın, çayımız demlensin, dostlarımız eksik olmasın.
Önce çayımızı içelim, mevzuya sonra başlayalım.
Çünkü bizde çay varsa sohbet var, sohbet varsa dostluk var.
ÇAY YOKSA BİZ YOKUZ!